خوابگاه

خوابگاه کجاست.
خوابگاه جایی هست که توی یه خونه هفتاد متری با هیژده نفر زندگی میکنم، البته همیشه هیژده نفر نیستند، اما اونقدری هستن که بخوای فریاد بزنی، در واقع، زجه!
همه جور آدمی هست. نباید غر بزنی، یعنی نمیتونی غر بزنی. وسواسی، مذهبی، خانوم خانوما، بوگندو، حراف. همه جور آدمی. کافیه توی یه خونه هفتاد متری باشی.
اگه شانس بیاری یه دوست بین این هیژده نفر پیدا میکنی و اگه خیلی شانس بیاری، دو هفته یبار دو شب ممکنه توی اتاق تنها بخوابی، این بهترین جای ماجراست.
اما انقدر هاهم بد نیست، هر روز خودت پامیشی، خودت صبحونه میخوری، و لباسها و ظرفهاتو باید خودت بشوری.
این باعث میشه من نسبت به خودم حس بهتری داشته باشم، مفید، بالغ، مستقل.
حداقل آدم های بیشتری داری که زیر ذره بینت بگیری و با تنوع بهتری درگیر بشی.
ترجیحش میدم؟ خب معلومه که نه.
ولی همینه که هست
(زندگی این حرف رو میزنه، با یه لبخند گشاد رو صورتش)
_کافیه

خوابگاه...